Vier goals, twee keer slikken en één rentree om warm van te worden
Een zaterdagmiddag in het Rat Verlegh Stadion, een directe concurrent op bezoek en vooraf genoeg optimisme om onszelf opnieuw wijs te maken dat dit misschien eens een rustige wedstrijd zou worden. Dat laatste bleek uiteraard onzin. NAC won met 4-2 van FC Emmen, maar pas nadat alle bekende emoties keurig waren afgewerkt: hoop, ergernis, opluchting, nieuwe ergernis en uiteindelijk toch feest.
De middag stond in het teken van de Kober Kidsdag. Voor de jongste supporters waren vooraf op het Supportersplein voetbalspellen, een pannakooi, een fotobooth en andere activiteiten aangekondigd. Kinderen mochten bovendien meelopen in de line-up en tijdens de rust penalty’s nemen. Een mooie manier om de volgende generatie alvast kennis te laten maken met NAC inclusief de belangrijke levensles dat een voorsprong nooit vanzelfsprekend is.
NAC begon zonder Charles-Andreas Brym, die met Canada op pad is. Zijn doelpunten moesten dus ergens anders vandaan komen. In de eerste helft leek vooral FC Emmen daarvan te profiteren. Na ruim een halfuur ging de bal op de stip en Jack Cooper-Love maakte de 0-1. Het was geen achterstand om volledig van in paniek te raken, maar wij zijn NAC-supporters: paniek is nu eenmaal een service die standaard bij het kaartje zit.
Vlak na rust kreeg Cooper-Love zelfs de kans op 0-2. Hij wachtte te lang en nog geen minuut later lag de bal aan de andere kant wél in het net. Boyd Lucassen haalde droog uit en bracht het stadion terug in de wedstrijd. De opluchting was amper verwerkt of Moussa Soumano maakte vijf minuten later de 2-1. Het Rat voelde dat er meer mogelijk was en liet dat ook horen.
Maar comfortabel worden mag hier alleen in de business-seats. Halverwege de tweede helft nam Cooper-Love de bal fraai ineens en stond het weer 2-2. Even gingen alle oude NAC-gedachten door het hoofd: veel kansen, veel energie en straks zeker weer een verhaal over wat er allemaal nét niet lukte.
Max Balard weigerde daaraan mee te werken. In de 69e minuut zette hij NAC opnieuw op voorsprong: 3-2. De Bredanaars bleven aanvallen en eindigden met liefst 31 schoten, waarvan vijftien op doel. Dat zijn cijfers waarbij je normaal gesproken eerder aan tafeltennis denkt dan aan NAC.
Het mooiste moment kwam een kwartier voor tijd. Mats Seuntjens maakte na zijn knieblessure zijn rentree en werd met luid applaus ontvangen. In de tweede minuut van de blessuretijd mocht hij aanleggen voor een vrije trap. Via een Emmen-speler verdween de bal in het doel: 4-2. Geen subtiele voetnoot bij zijn terugkeer, maar meteen een uitroepteken.
Zo won NAC een wedstrijd waarin het achterstond, een voorsprong weggaf en daarna alsnog doordrukte. Vier doelpunten, drie punten en een rentree waar het stadion zichtbaar behoefte aan had. We gingen naar huis met schorre stemmen en het gevaarlijke gevoel dat dit elftal misschien echt ergens naartoe kan al weten we gelukkig al jaren dat je die gedachte bij NAC vooral niet onbeheerd moet achterlaten.


